[ad_1]

ما در حال گذراندن یک زمان غیر قابل انکار چالش برانگیز هستیم. ایالات متحده با بیشترین تعداد موارد روزانه COVID-19 تاکنون روبرو است. عدم اطمینان و اختلاف همچنان پس از انتخابات ریاست جمهوری را آزار می دهد. و ما به یک زمستان سرد و طولانی می رویم ، زمانی که ارتباط در فضای باز فرصت بیشتری نخواهد بود. ما یک ملت و جهانی تحت فشار هستیم.

اما اندرو هوبرمن ، متخصص مغز و اعصاب از دانشگاه استنفورد که سیستم بینایی را مطالعه می کند ، اوضاع را کمی متفاوت می بیند. او می گوید استرس فقط مربوط به محتوای آنچه می خوانیم یا تصاویری که می بینیم نیست. این در مورد چگونگی تغییر چشمان و تنفس ما در پاسخ به جهان و آبشارهای حوادث پس از آن است. هر دو روند بدنی نیز به ما تسکین استرس آسان و مقرون به صرفه می دهد.

ادعاهای هوبرمن هم مبتنی بر علم مستقر و هم دانش نوظهور است. او 20 سال گذشته را صرف کشف کارهای درونی سیستم بینایی کرده است. به عنوان مثال ، در سال 2018 ، آزمایشگاه وی از کشف مسیرهای مغزی مرتبط با ترس و فلج خبر داد که به طور خاص به تهدیدات بینایی پاسخ می دهند. و یک تحقیق کوچک اما در حال رشد این امکان را ایجاد می کند که تغییر در تنفس ما می تواند مغز ما را تغییر دهد. در سال 2017 ، مارک کراسنف از دانشگاه استنفورد ، جک فلدمن از دانشگاه کالیفرنیا ، لس آنجلس و همکاران آنها ارتباط تنگاتنگی بین نورون های مسئول کنترل تنفس و منطقه مغز مسئول تحریک و وحشت پیدا کردند.

این درک رو به رشد که چگونه بینایی و تنفس مستقیماً بر مغز تأثیر می گذارد تا مقوله های مبهم ذهن و احساسات می تواند مفید باشد زیرا ما همچنان با چالش های رو به رشد در سراسر جهان ، ایالات متحده و کشور خودمان روبرو هستیم. زندگی آمریکایی علمی با هوبرمن در مورد نحوه کار همه چیز صحبت کنید.

[An edited transcript of the interview follows.]

اضطراب چیست؟

استرس موقعیتی است در امتداد آنچه ما تحریک خودمختار می نامیم. در انتهای این پیوستار شخصی در کما قرار خواهد گرفت. در انتهای دیگر این پیوستار یک حمله وحشت کامل قرار دارد: حملات قلبی ، مردمک چشم ، اتساع ، تعریق بیش از حد. در همین حال ، ما استرس کمتری داریم ، [and the states of being] هوشیار و متمرکز ، خواب آلود و خواب آلود. استرس معمولاً سطح بالایی از برانگیختگی خودمختار است. به گونه ای طراحی شده است که پاسخی متداول برای تحرک بدن است.

گاهی اوقات این کاملاً مطابق با خواسته های زندگی است. اگر مجبورید فرار کنید و قطار خود را بگیرید ، می خواهید همه چیزهایی که با استرس همراه هستند ، به تعقیب آن بپردازند. اما اگر پاسخ استرس خود به خودی یا بیش از حد باشد ، می تواند احساس آسیب شناسی کند.

استرس چه ارتباطی با بینایی دارد؟

وقتی چیزی هیجان انگیز یا استرس زا مشاهده می کنید – عنوان خبری ، شارژ کارت اعتباری جعلی – ضربان قلب افزایش می یابد. تنفس افزایش می یابد. یکی از قدرتمندترین تغییرات در بینایی است. مردمک چشم گشاد می شوند و تغییری در وضعیت عدسی در چشم ایجاد می شود. سیستم بینایی شما به حالت حالت عمودی معادل یک تلفن هوشمند تغییر حالت می دهد. میدان دید شما باریک می شود. شما با یک تسکین شدیدتری یک چیز را می بینید و همه چیز تارتر می شود. کره چشم شما کمی به سمت بینی می چرخد ​​که عمق میدان را تنظیم می کند و شما روی یک مکان تمرکز می کنید. این مکانیزم بدوی و باستانی است که به وسیله آن استرس زمینه بینایی را کنترل می کند.

این حالت بصری چه تاثیری بر بدن دارد؟

این دید کانونی سیستم عصبی سمپاتیک را فعال می کند. تمام سلول های عصبی از گردن تا بالای لگن شما به یک باره فعال می شوند و دارای یک دسته فرستنده و مواد شیمیایی هستند که باعث می شود احساس هیجان داشته باشید و می خواهید حرکت کنید.

چرا میدان دید تا این اندازه با این وضعیت مغزی مرتبط است؟

چیزی که اکثر مردم قدر آن را نمی دانند این است که چشم در واقع دو قسمت از مغز است. آنها به مغز متصل نیستند. آنها هستند مغز در طول رشد ، چشم ها بخشی از مغز قدامی جنین هستند. چشمان شما در سه ماهه اول از جمجمه خارج شده و سپس با بقیه مغز دوباره متصل می شوند. بنابراین آنها بخشی از سیستم عصبی مرکزی هستند.

چشم های خارج جمجمه بدن را به زمان روز معطوف می کنند. اما همچنین به این معنی است که شما دو قسمت از مغز دارید که می توانند وقایع را از راه دور وارد محیط کنند تا حالت هوشیاری کلی را در بقیه مغز و بدن اصلاح کنند. پیش از آماده شدن برای پاسخگویی به آنها ، بسیار وحشتناک خواهد بود که باید منتظر تماس چیزهایی با ما باشیم.

آیا حالت بصری همراه با آرامش وجود دارد که بتواند سطح استرس ما را تغییر دهد؟

بله: نمای پانوراما یا جریان نوری. چه زمانی [you] به افق نگاه کنید یا به یک منظره وسیع نگاه کنید ، خیلی طولانی به یک چیز نگاه نمی کنید. اگر سر خود را ثابت نگه دارید ، می توانید نگاه خود را آنقدر گسترده کنید که بتوانید در حاشیه – در بالا ، پایین و کنار خود – ببینید. این حالت بینایی مکانیزمی را در ساقه مغز آزاد می کند که در هوشیاری و برانگیختگی نقش دارد.

در واقع می توان واکنش استرس را با تغییر نحوه نگاه به محیط ، صرف نظر از آنچه در آن است ، رد کرد.

شما همچنین در حال تنفس به عنوان راهی برای تنظیم برانگیختگی خودکار هستید.

آره. بینایی و تنفس بدون شک سریعترین و بارزترین روشهای کنترل برانگیختگی است. نحوه تنفس ما تأثیر بسیار شدیدی در حالت استرس ما دارد.

داده ها نشان می دهد که در هنگام خواب و حالتهای کلاستروفوبیک ، انسانها و حیوانات به اصطلاح “آه فیزیولوژیک” ایجاد می کنند ، استنشاق مضاعف و به دنبال آن بازدم. کودکان نیز هنگام گریه این کار را انجام می دهند. آه فیزیولوژیکی ، دو یا سه بار ، سریعترین راهی است که از آن آگاه هستیم تا سطح تحریک خودکار را به حالت اولیه برگردانیم.

چرا این الگوی تنفس برای کاهش استرس کار می کند؟

ریه های ما از هزاران کیسه کوچک هوا ، میلیون ها کیسه هوا تشکیل شده است. وقتی استرس می کنیم ، این کیسه های کوچک فرو می ریزند. مثل بادکنک باد می کنند. آه های فیزیولوژیکی باعث تورم مجدد کیسه ها می شود. دی اکسید کربن علت تنفس است: ما نفس نمی کشیم زیرا به اکسیژن نیاز داریم. ما نفس می کشیم زیرا سطح دی اکسید کربن بیش از حد بالا می رود. آه های فیزیولوژیکی حداکثر میزان دی اکسید کربن را تخلیه می کند.

چگونه رابطه تنفس و استرس را مطالعه می کنید؟

دیوید اشپیگل ، معاون روانپزشکی در استنفورد ، و ما در حال انجام یک مطالعه تنفسی هستیم که در آن 125 شرکت کننده از مانیتور مچ دست استفاده می کنند که تنفس ، مدت زمان خواب ، تنوع ضربان قلب و ضربان قلب را اندازه گیری می کند. شرکت کنندگان به چهار گروه با رژیم های مختلف تنفسی تقسیم شدند: مدیتیشن به مدت پنج دقیقه در روز. آه های مکرر فیزیولوژیکی ؛ تنفس در یک جعبه (مدت زمان برابر استنشاق ، احتباس ، بازدم ، احتباس ، تکرار به مدت پنج دقیقه) و بیش از حد تهویه هوا چندین بار تکرار شد. ما می خواهیم ببینیم کدام الگوهای تنفسی سریعاً پاسخ استرس را کاهش می دهند. ما در حال تجزیه و تحلیل داده ها هستیم.

ارتباط تنفس و مغز چگونه است؟

رباط از طریق دیافراگم متصل می شود ، تنها عضوی در بدن است که عضله اسکلتی است که برای حرکت ارادی طراحی شده است. می توانید بلافاصله دیافراگم را کنترل کنید. بنابراین تنفس پلی بین کنترل آگاهانه و ناخودآگاه بدن است.

هنگام استنشاق ، دیافراگم به سمت پایین حرکت می کند و قلب کمی بیشتر می شود زیرا فضای بیشتری وجود دارد. در این شرایط خون کمی کندتر از قلب جریان می یابد. سپس قلب به مغز علامت می دهد و می گوید: “اوه ، بهتر است قلب را تسریع کنیم.” بنابراین اگر می خواهید ضربان قلب خود را افزایش دهید بیش از بازدم دم می کنید. مخالفش هم درست است. با هر بار بازدم ضربان قلب خود را کاهش می دهید.

بنابراین با بینایی و تنفس ، شما در حال بررسی فرآیندهای فیزیولوژیکی هستید که به صورت خودکار انجام می شوند ، اما ما همچنین می توانیم آنها را کنترل کنیم.

آره. اگر شما را تحت فشار قرار دهم ، عرق خواهید کرد. اما شما نمی گویید: “من می خواهم عرق کنم و به همین دلیل استرس پیدا می کنم.” شما نمی توانید ضربان قلب خود را مستقیماً کنترل کنید. با ذهن خود نمی توانید غدد فوق کلیوی را کنترل کنید. اما شما می توانید دیافراگم خود را کنترل کنید ، به این معنی که تنفس خود را کنترل می کنید ، به این معنی که ضربان قلب خود را کنترل می کنید ، به این معنی که هوشیاری خود را کنترل می کنید. شما می توانید بینایی خود را کنترل کنید ، که از این طریق سطح هوشیاری ، سطح استرس و میزان آرامش شما را کنترل می کند.

بینایی و تنفس به عنوان اهرم یا ورودی برای تحریک خودکار ضروری هستند ، زیرا برای کنترل آگاهانه در هر نقطه در دسترس هستند.

اطلاعات بیشتر در مورد شیوع ویروس کرونا از Scientific American را در اینجا بخوانید. و پوشش شبکه مجلات بین المللی ما را اینجا بخوانید.

[ad_2]

منبع: khabar-dirooz.ir